ردیف آخر

endline — Tue, 30 Sep 2008 07:20:18 GMT

بعلیٍ بعلیٍ بعلیٍ

هنوز مزه این ذکر در دهانم بود که خودم را جایی دیدم که نه پای داخل رفتن داشتم و نه اشک چشمانم اجازه دیدن آنجا را می‌داد.

ایوان نجف عجب صفائی دارد حیدر بنگر چه بارگاهی دارد

من کجا و اینجا کجا؟ اینجا نجف است و بوی کربلا می‌دهد. اینجا کوفه است و بوی نامردی می‌دهد.

یادم می‌آمد تمام آن سینه‌زنیها تمام آن شور و حال هیئت‌ها که تا نام کربلا می‌آمد آتش به جان ما می‌زد.

باورم نمی‌شد من در جایگاهی قرار داشتم که یک سوی من حرم دردانه‌ی خدا و در سوی دیگر حرم ماه بنی‌هاشم. آری اینجا بین‌الحرمین است.

تموم خواب و خیالم توی بین‌الحرمین یه طرف آقام ابالفضل یه طرف شاهم حسین

ولی دیگر خواب و خیال نبود من اینجام و مانده‌ام که اول از کدام بزرگوار رخصت بگیرم. همه می گویند باید از آقا ابالفضل رخصت گرفت ولی من روسیاه برای پابوسی آقا قمر بنی‌هاشم باید از که رخصت بگیرم؟

خدایا خودت روی رفتن و قدرت قدم برداشتن بده.

تنها نه فرات که هفت دریا می سوخت از تشنگی‌اش تمام دنیا می‌سوخت

حتی بـاران زسـرنوشتش گـله داشت روزی که جگرگوشه زهرا می‌سوخت

ولی نه، خواب بود و چه زود گذشت و بیدار شدیم و دیدیم چه جایی بودیم و چه فرصتی از دست دادیم.

جای همه شما خالی.

ردیف آخر: السلام علی الحسین و علی علی‌بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین علیه‌السلام

شمسی و شمس اله

endline — Sun, 14 Sep 2008 07:03:18 GMT

شمسی: شمس اله.

شمس اله: ها شمسی چیه؟

۱: پس ما کی می ریم خونه بخت؟

۲: می ریم عزیزم. بزار این وام لعنتی در بیاد، همه ی مشکلاتمون حل می شه. تازه آقا مرتضی رفیقم توی بانک گفته: تو تقاضای یه خر بکن رو سندش وام می دن.

۱: اِ چقدر؟

۲: چقدرشو نمی دونم بستگی به مدل و رنگش داره، بعدشم دولت گفته نفری ۱۰۰ هزار تومن هم ماهیانه بهمون می ده.

۱: آقا شمس اله راست می گی؟

۲: ها دروغم چیه؟

۱: آقا شمس اله پس همین روزها می ریم خرید؟

۲: ها که می ریم من و لادن تجربشو داریم.

۱: آقا شمس اله تو یه قولی به من می دی؟

۲: ها. چه قولی؟

۱: قول بده یه عروسی مفصل برام می گیری.

۲: ها پس چی که می گیرم. همه رو دعوت می کنیم توی باغ بابام اینا چند تا گوسفند می زنیم زمین می دیم ملت بخورند. تازه بعدش هم هر کی پرسید: آشپزت کی بوده و گوشتت چه گوشتی بوده؟ کلاس می ذاریم و داد می زنیم: حمید؟

۱: حمید کیه؟

۲: بابا تلویزیون مگه نمی بینی؟ بعد عروسی هم یه موبایل می خرم تا مثل این شهریا قبض آب و علوفه و کودمو با موبایل بدم و توی مسابقه نود شرکت کنم. تازشم با هواپیمایی که با ایرانسلم برنده می شم می ریم جشنواره تابستانی کیش.

۱: آقا شمس اله بچه دار هم می شیم؟

۲: ها که بچه دار می شیم، اول یه حساب مسکن براش باز می کنم تا آروم بشینه سوپشو بخوره بعدش هم می فرستمش آموشگاه علوی تا رتبه اش هر سال بهتر از سال قبل بشه.

پاشم پاشم برم که کفترام گشنشونه. این برنج محسن رو کجا گذاشتی؟

endline — Tue, 02 Sep 2008 06:47:18 GMT

الهه مادر، به بابا بگو کالسکه علی رو هم بیاره، حال ندارم تا اونجا بغلش کنم ...

چند روز بعد

حمید امروز تو باید علی رو ببری مهد من سرم درد می کنه ...

حمید روزها که خونه نیستی علی خیلی اذیت می کنه، دیشب مریم خانوم می گفت ببرینش پیش دبستانی گلها. می گن خیلی خوبه ...

خانم معلم علی گفته نفری صد هزار تومان بیارین برای کلاسهای تابستانی، اگه تابستون نره کلاس همش می خواد توی این خونه رو اعصاب من راه بره ...

حمید امروز علی زنگ زد می گفت: امتحانام شروع شده تا یک ماه دیگه نمی تونم بیام اینجا خوابگاه گرفتم، جام خوبه ...

چندین روز بعد

... علی: الهه امروز می خوام برم خانه سالمندان یه سری به مامان بزنم خیلی وقته نرفتم، تو هم می یایی؟

یک روز بیادماندنی

endline — Mon, 18 Aug 2008 15:34:18 GMT

ساعت زنگ خورده بود و من خواب مونده بودم. با عجله لباسمو پوشیدم و پریدم تو خیابون.

هرچی استارت می زنم ماشین روشن نمی شه. بنزین تموم کرده.

بدو سر خیابون. مستقیم. یه پیکان مدل 61 (البته آخرای 61).

راننده یه بیست دقیقه ای رو مخم راه رفت تا رسیدم اداره.

کلید اتاق کارم رو خونه جا گذاشتم به زور سرایدار(آقای نیازی) رو راضی می کنم تا سریع در اتاقم رو باز کنه.

کولر هم که یک هفته است خرابه و هر چی به تاسیسات می گم فایده ای نداره.

تلفن زنگ می زنه. آقای فلانی. بله بفرمائید. از بانک زنگ می زنم 6 تا از قسطاتون عقب افتاده.

دیگه داشتم داغ می کردم.

برای امر ضروری (روم به دیوار) از اتاق خارج می شم که همکارم رو می بینم. فلانی اون دویست تومنو که دستی بهت دادم تا فردا لازمش دارم.

بالاخره به هر زوری شده ظهر می شه و می یام سمت خونه.

دست که توی جیبم می کنم تازه می فهمم هیچی پول ندارم.

پیاده می زنم به جاده.

بعد از یک ساعت پیاده روی، تا در خونه رو باز می کنم یه صدایی می گه: نون که یادت نرفته بگیری؟

تا چشمم به صف طولانی نونوایی افتاد داشتم از حال می رفتم. دیگه شوخی های شاطر هم دردی از دردم دوا نمی کنه. مونده بودم با چه رویی بهش بگم پول یه نون رو بعدا برات می یارم.

نون به دست اومدم خونه. داشتیم ناهار می خوردیم. یه لقمه گنده گذاشتم دهنم که برق رفت. اشک توی چشمام جمع شد.

سرم رو گذاشتم رو بالش و یه نفس عمیقی کشیدم و توی اون گرما چشمام رو بستم بلکه یه چرتی بزنم.

endline — Sat, 16 Aug 2008 14:58:31 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

اومدم.

اومدم تا باشم.

اومدم تا بمونم.

اومدم تا ثابت کنم آخر خط نیست بخدا.

شاید برای هیچ وقت

endline — Sat, 10 May 2008 10:31:18 GMT

چند روزیه دارم با خودم کلنجار می رم که آپ کنم یا نکنم. هر دفعه اومدم یه چیزی بنویسم یا کار نذاشته یا امور روزانه و یا ...

بالاخره با خودم گفتم آخرش که چی یا درش و ببند و تکلیف همه رو روشن کن و اینقدر افه نیا که من وبلاگ دارم یا یه چیزی بنویس که بفهمند زنده ای.

دیگه خسته شدم

از همه چیز خسته شدم

به جز خدا

یادش بخیر

endline — Sat, 05 Jan 2008 20:24:18 GMT

عید شما مبارک.

عید غدیر بود. تا ظهر به چند تا از دوستان و اقوام که سید بودند سر زدیم و عید دیدنی کردیم. حسابی عیدی گرفتیم و پذیرایی شدیم.

در منزل یکی از دوستان بودیم که موبایل یکی از رفقا زنگ زد. (یا حسین غریب مادر تویی ارباب دل من) به یکباره همه یاد سید جواد افتادیم. خدا رحمتش کنه. جاش خیلی خالیه. روز عید غدیر و نزدیک محرم و ...

ردیف آخر: شادی روحش صلوات.

یه لقمه نون

endline — Fri, 14 Dec 2007 18:24:18 GMT

عده‌ای نزد پیامبر اکرم آمدند و گفتند: یا رسول الله یکی از دوستان ما برای تجارت به مسافرت رفته و پس از مدت کوتاهی با سود کلانی برگشته.

پیامبر فرمودند: من کسی را می‌شناسم که همین امروز هیچ کاری نکرده و راهی را هم نپیموده ولی سودی کرده که اگر بین تمام انسانهای زمین تقسیم کنیم بهشت برای همه آنها واجب می‌شود.

پرسیدند: کی یا رسول الله.

فرمود: همان دوستی که همین الان در حال گذشتن از کوچه است.

شتابان به سمت کوچه دویدند و دیدند یکی از دوستانشان در حال عبور از کوچه است.

از او پرسیدند: تو امروز چه کردی که سود کلانی بردی.

فرد متعجب و با خنده‌ای گفت: هیچ.

گفتند: پیامبر چنین فرموده پس تو کاری کردی که سود کلانی بردی.

آن شخص گفت: جهت تهیه لقمه‌ای نان برای خانواده‌ام از خانه بیرون آمدم پس از سعی و تلاش هیچ نصیبم نشد. در حال برگشت به خانه بودم که گفتم در راه بروم و مولایم علی علیه‌السلام را ببینم و به خانه بروم. همین.

ردیف آخر: یا علی

گریه‌ها

endline — Thu, 29 Nov 2007 08:36:18 GMT

قصه ما به سر رسید، کلاغه به خونش نرسید.

پدربزرگ علیرضا با سرفه قصه‌اش رو تموم کرد و رو به من گفت: مهدی جان بابا، پس این خواهر کوچولوت کی به دنیا می‌یاد؟

منم گفتم: همین روزا بابابزرگ.

بابابزرگ ادامه داد مهدی جان بهتره بری خونه. ممکنه مادرت احتیاج به کمک داشته باشه.

منم قبول کردم و بعد از خداحافظی با علیرضا و بوسیدن پدربزرگ راه افتادم سمت خونه. پدربزرگ راست می‌گفت مادر درد زیادی داشت. با فریادی از درد گفت: مهدی جان برو اعظم خانوم رو صدا کن.

دویدم به سمت خونه اعظم خانوم. با عجله خودشو آماده کرد و با وسایلش اومدیم خونه. منو از اتاق بیرون کرد و گفت برو آب گرم بیار.

آب گرم رو بهش دادم. نگران بودم. همه حواسم توی اتاق بود مشغول دعا کردن بودم که صدای گریه آبجیم اشک شوق رو توی چشام جمع کرد.

اون شب از خوشحالی خوابم نبرد. مدام از خدا تشکر می‌کردم. چه آرزوهایی که برای آبجیم نداشتم.

صبح با صدای علیرضا از خواب بیدار شدم و دوون دوون اومدم سمت حیاط.

چیه علیرضا؟ چی شده؟

علیرضا با چشمای پر از اشک فقط گفت: بابابزرگ...

ردیف آخر: گریه‌ها، گریه‌ها، گریه‌ها ...

همین دو روزه

endline — Tue, 13 Nov 2007 05:41:18 GMT

برو کنار بذار نور خورشید به من هم برسه.

برگ دومی: اه به من چه. خودت برو اون طرف.

برگ اولی: خیلی پررویی. فکر کردی رفتی اون بالا هر کاری دلت بخواد می‌تونی بکنی.

برگ دومی: برو ببینم بابا. فعلا که من بالاترم و تو هم هیچ کاری نمی‌تونی بکنی.

برگ اولی: فکر کردی بالاخره به هم می‌رسیم.

چند روزی گذشت. یه روز نور خورشید برگ اولی رو از خواب بیدار کرد.

تعجب کرد خبری از برگ دومی نبود. پایین رو نگاه کرد. دید روی زمین افتاده.

پوزخندی زد و گفت: چی شد بالا نشین.

تو که اون بالا بالاها بودی. می‌بینم روی زمین افتادی.

در همین حال بود که برگ اولی احساس سبکی کرد و

دید که داره آروم آروم به سمت زمین می‌ره.

برگ دومی با خنده گفت: بیا بیا عزیزم. بیا که خوشحالیت خیلی دووم نیاورد.

برگ اولی روی برگ دومی

گفت: برو کنار. این همه جا.

برگ اولی: من که خیلی راحتم تو اگه ناراحتی برو کنار.

برگ دومی: ...

کفش یه عابر پیاده بود که به این گفتگو پایان داد.

ردیف آخر: عمر گران می‌گذرد خواهی نخواهی.